www.elineteygeler.nl

 

 

 

 

   

Ervaringen: Het verhaal van Shih Tzu Pepper

Pepper is bij ons gekomen op 23 juli 2005, ze was toen precies 9 weken oud. Gelijk de maandag erop zijn we naar de dierenarts gegaan om haar te laten controleren en voor haar tweede prikje.De dierenarts constateerde een navelbreukje. Woensdag werd ze gelijk al geopereerd. Precies negen weken later is het navelbreukje terug gekomen vreemd genoeg, dus hup kleine Pepper weer onder het mes. Geen goed begin dus voor ons kleine meisje.
Het zindelijk worden gaf ook problemen. Je bedenkt van allerlei scenario's wat het zou kunnen zijn en je geeft de schuld aan de operaties. Pepper was ook geen hondje die je makkelijk aan de bench kon laten wennen.
Zo opeens begon Pepper op één bepaalde plek aan haar linker zijkant te likken. Weer naar de dierenarts; Pepper was gestresst, het kleine ding moest aan de rustgevende tabletten. Dat vond ik erg vreselijk gezien het feit dat ze in haar jonge leventje maar vijf weken zonder tabletten had gelopen. Doordat ze maar niet zindelijk werd hebben we een aantal keren plas met een spuitje opgezogen en laten onderzoeken, waaruit bleek dat ze blaasontsteking had (ook weer tabletten...) Je begrijpt het wel, we rolden van het ene in het andere. Na een aantal dierenarts-bezoeken kreeg ik het advies om eens met een gedragstherapeut contact op te nemen om het eens van een andere kant te bekijken.

Op 23 oktober 2006 heb ik een ontmoeting (gedragsconsult) gehad, waarvan ik in eerste instantie dacht; zonde van mijn geld. Volgens de gedragstherapeut kon niet alles gedragsmatig verklaard worden en de verdenking op een lichamelijke oorzaak voor de onzindelijkheid en het overmatig likken moest nog nader onderzocht moeten worden door de dierenarts.
In december 2006 heb ik maar besloten om Pepper te laten steriliseren. Tijdens de sterilisatie heb ik gevraagd of ze urine af konden nemen. Dat hebben ze gedaan en toen is gebleken dat Pepper de rest van haar leven last zou hebben van blaasgruis.
Toen kreeg het gesprek met de therapeut een hele andere betekenis. Pepper zou pijn kunnen hebben, daarom zou ze op die bepaalde plek likken. In eerste instantie vond ik dat vreemd, want in de bench plaste ze niet maar buiten de bench wel. Maar de bench wilde ze natuurlijk niet besmeren en hield de plas op, dan kreeg ze buikpijn en begon te likken en als ze los liep dan was er ruimte genoeg om te plassen en er zelf geen last van te hebben.

Op het moment gaat het dus uitzonderlijk goed met haar; de gedragstherapeut adviseerde o.a. om een cursus behendigheid te gaan volgen, wat ik dus ben gaan doen en ze krijgt speciale dieetbrokken om de blaas onder controle te houden. Sinds begin 2007 hebben we de bench het huis uitgedaan en met de zindelijkheid gaat het ook goed, op een enkel ongelukje na, maar daar maken wij geen probleem van. Het blijft een hondje met blaasproblemen dus dit hoort erbij.
Dankzij de behendigheidcursus is Pepper ook zekerder van zichzelf geworden, ook het contact met andere honden gaat langzaamaan beter, maar ook haar reacties op auto's, motoren, zelfs de paardjes van de buren vind ze niet eng meer. Dus na twee jaar kan ik eindelijk genieten van mijn hondje en zie je duidelijk dat ze lekker in haar velletje zit. Vooral de behendigheid is fantastisch om met haar te ondernemen, ze is dan zo vrolijk dat is echt geweldig om te zien.

Ik hou van beide hondjes evenveel, maar Pepper is wel heel speciaal!!!

Noot: bovenstaande pup is een andere hond.


© Eline Teygeler 2011