www.elineteygeler.nl

 

 

 

 

   

Ervaringen: Gea met Jessy & Daisy

Half oktober 2005 begonnen Jessie en Daisy problemen te krijgen. Jessie is mijn oudere kruising Groenendaeler en Daisy mijn Border Collie van 1 jaar, beide zijn teven.

De eerste keer gromde en beet Jessie flink toen Daisy werd aangehaald door een vreemde tijdens een evenement in de stad. Daisy verweerde zich stevig, ik kon ze toen corrigeren met mijn stem, maar de incidenten volgden elkaar op.
Er werd gevochten toen Daisy thuis kwam van haar training bij de schapen. De dierenarts moest Daisy hechten net boven haar oog. Omdat ik dacht dat de reden van de agressie ‘jaloersheid’ was, werd Jessie ook meegenomen naar de schapentraining. Ze bleef dan in de auto zitten wachten, er werd daarna inderdaad niet gevochten.

Maar het probleem was niet over. De spanning tussen de honden liep daarna vooral op als er een bekende binnen in ons huis kwam. Grommen en lip optrekken en ik kon het steeds minder voorkomen dat ze elkaar in de haren vlogen.
Ik ging lezen in boeken, op internet en vroeg advies aan de trainster waar Daisy leerde werken met schapen. Het had met dominantie te maken van de ene hond naar de ander en mijn rol hierin. Ik deed Daisy een bandje om haar bek in de veronderstelling dat ze nu niet meer kon bijten, maar dat pakte flink verkeerd uit, toen er een bekende bij mij binnen stapte. Ze had Jessie toch vast aan een oor, ik kon ze niet meer uit elkaar krijgen en de bekende persoon zette zijn handen ertussen wat hem een blauwe duim opleverende.
Het moeilijke was dat ik niet alleen met vechtende honden te maken had, maar ook met mijn bezoekers. Soms weten mensen niet dat de honden het best genegeerd kunnen worden en zeker niet in de ogen gekeken.

Mijn kennissenkring begon raad te geven, wat mij niet meer opleverde dan dat ik zelf had ontdekt. De dierenarts waar ik regelmatig kwam met een hond die gehecht moest worden gaf mij de raad om duidelijk uit te laten zoeken wie nu echt de dominante hond is. Want ik wist het niet meer, beide honden hadden een muilkorf om en vochten met deze muilkorven om. Ik hield ze daarom zoveel mogelijk gescheiden in het huis. Inmiddels had ik contact gezocht met Eline Teygeler, ze kwam op 28 december. Ze heeft mijn gemuilkorfde honden geobserveerd en samen zijn we in de sneeuw gaan wandelen langs de vaart.
Daisy hielden we gemuilkorfd en dat was maar goed ook, want anders hadden ze zeker weer gevochten. Ze besteeg Jessie, die haar corrigeerde maar niet beet, het bleef dit keer bij grommen.

Het advies van Eline om de honden naar een pension te doen en daar op neutraal terrein weer laten te wennen aan elkaar (volgens een stappenplan) is heel erg goed gelukt. Ik heb daarna de richtlijnen gevolgd die Eline mij gegeven heeft (o.a. welke hond ik juist moet steunen als ranghoogste en welke niet).
Ik ben erg tevreden over de begeleiding, ik had niet meer gedacht dat het goed zou komen tussen mijn honden. Maar dat is wel gebeurd, ik werk er elke dag aan om het programma en de afspraken consequent uit te voeren. Het zijn weer mijn lieve honden.
Mijn Daisy is nu een jaar, geen puppy meer maar nog geen volwassen hond. Border Collie’s zijn later volwassen heb ik gelezen in de beschrijving van het ras. Ze weet haar plaats in huis en daardoor kan zij zich verder ontwikkelen tot een stabiele hond. Jessie reageert naar mij weer spontaan en ik ben weer hun baas. De honden reageren soms nog geïrriteerd naar elkaar, maar ik heb weer vertrouwen in hun gedrag en laat ze zelf de zaken onderling regelen. Twee dominante felle teven maar ieder op haar eigen plaats in huis en in rangorde. Als honden-baas heb ik geleerd duidelijk te zijn. De meest dominante in huis ben ik.

Aanvulling van Eline Teygeler:
Na een tijd is het gedrag tussen de teven helaas toch weer verergerd en is in overleg met de gedragstherapeut een nieuw adres gevonden voor de Border Collie Daisy. Deze keuze gaf rust in het huis van de eigenaar, maar ook voor de honden in kwestie.


© Eline Teygeler 2011